Puisi Tegalan

P r a s a s t i

M.Hadi Utomo)

 

Nang kéné,nang bumi dèsa Guci

wis tak pendhem siji prasasti

aranku sing tak ukir nang watu lintang

arané kowen sing tansah tak undang-undang

nganti dadi kemlandhang – moni saben ngimpi

 

Nang kéné,nang bumi dèsa Guci

bumi sing tansah teles

èsuk-èsuk wis adus grimis

bocah-bocah sang payungan godhong tales

tetawa jagung bakar

ana mbok tuwa ngiyub nang èmpèr kios

tetawa wortel karo godhong slada

 

Nang kéné, luhé kowen tau nètès nang gigir

kowen sing lèndhotan pedhut

sing ngawé-awé méga

nyawang umur sing semingkir alon-alon

karo ninggali pitakon

sing ora bakal tak jawab

embuh,embuh,embuh

 

Nang kéné, nang bumi dèsa Guci

ana prasasti sing wis tak pendhem

aranku

arané kowen

lebur dadi lemi

kèntir nang kali

 

(26 Januari 1998)

 

 

Nota Bene.

M.Hadi Utomo

 

(Catatan Pendek untuk L)

Ajuren bengimu sing peteng kaya langes

Ajuren dadi siji karo impènmu

Nganti pecahé  srengéngé èsuk

Aja dirèwès, mbuh ana lindhu mbuh angin lisus

Aja dirèwès , aja

Kowen lalia nang kéné, lalia nang bantalku

Nang angin sing lagi nembang

Tetembangan wengi

Karo  nyikep puisi

 

Sang Waktu

M.Hadi Utomo

 

Ngadega terus nang kono – aja mingser

Apa maning nglangkahi

ayang-ayangku

Ngadega terus nang kono – aja nganti

ora ngonangi

ana malingumur sing lagi mindhak-mindhik

arep nylius alon-alon

(akh….jebulé, sang waktu pancèn ora gelem krungu)

 

 

Surat  (1)

M.Hadi Utomo

 

dina-dina sing balapan olihé padha nyuwèk tanggalan nganti kedawan-dawan olihé aku ngrasakna dhèwèkan sepi nglangut nang lelakon kiyé – sawetara kowen ndèyan lagi molak-malik tut salembar album lawas sajeroné ayang-ayang sing samar kowen weruh potreté dhèwèk lagi kawur kanginan nglayang ngawang-awang nang jèjèré pedhut lan mega – kowen karo aku sing tau mlaku pédhangan nang sikilé langit tapi saiki kowen karo aku persasat manjing maring kitiran waktu nganti ora bisa ogèt – malah sangsaya adoh mlesat jasad-jasadé wong loro dibanting nang jurang sepi nganti suwiwiné aku lan suwiwiné kowen padha sèngklèh lan tatu sing mangap amba krasa perih ngglèthak nang kéné nang jeroné jagad sing peteng griyeng – rokhé aku karo rokhé kowen manglih kaya lebu sing nèmpèl nang gegodhongan… O, Gusti..

 

 

Surat (2)

M.Hadi Utomo

 

Kowen arep ngentèni apa maning,manisku,sawetara langit sangsaya kèrem sangsaya kèrem , dalan setapak galengan sawah wis sepi nyenyet, sandhékala wis teka bengi wis mudhun,kowen arep ngentèni apa maning,manisku,nglangkaha gagiyan dibèrèsi koper-kopermu,kowen ora susah crèwèd takon werna-werna, aku karo kowen arep maring endi maning , embuh, sebab aku karo kowen pancèn ora tau duwé umah….O, Gusti…Gusti…